Ter verdediging van een van PlayStation’s meest verdeelde reuzenkat-vogelmetgezellen
Dit zou makkelijk moeten zijn. Trico is je maatje, toch? De gigantische kat-vogel beschermt je tegen killer-standbeelden, tilt je naar anders onbereikbare plekken en houdt je gezelschap op een eenzame, gevaarlijke reis. Iedereen houdt toch van Trico? Nou, nee.
Sommigen die The Last Guardian speelden, haatten het chimeerbeest meer dan welke schurk dan ook. Op een bepaalde manier is dat begrijpelijk.
Het zijn altijd de stille #
(Afbeelding credit: GenDesign)SUBSCRIBE!
(Afbeelding credit: Future, Remedy)
Dit artikel verscheen voor het eerst in PLAY magazine – abonneer u hier om te besparen op de coverprijs, exclusieve covers te ontvangen en het elke maand bij u thuis of op uw apparaat te laten bezorgen.
Trico is, laten we zeggen, koppig en reageert niet altijd voorspelbaar op de jonge hoofdpersoon in het spel. In theorie gehoorzaamt hij (de jongen noemt Trico “hem”) aan basiscommando’s, zodat u hem kunt rondleiden of hem kunt vertellen over kloven te springen of onder water te duiken. In de praktijk kan hij gaan zitten en aan zijn oor krabben. Soms staart hij wezenloos voor zich uit als u vaten met eten naar hem toe gooit, zodat ze tegen zijn gezicht stuiteren en ergens heen rollen waar hij geen moeite heeft om ze te pakken.
Trico kan u zelfs per ongeluk van het platform trappen waar u op staat, of bovenop u in slaap vallen en u aan de vloer vastpinnen. Maar zulke vrienden hebben we allemaal. Kortom, Trico heeft een eigen willetje, en ook al zijn de AI-routines soms wat zenuwachtig, dat is juist de bedoeling. The Last Guardian gaat over de groeiende relatie tussen jongen en beest, en hoe meer tijd u doorbrengt met de pluizige sukkel, hoe meer hij u begrijpt.
Veel games belonen ons voor ons gedrag als rechtgeaarde toeristen in het buitenland, die instructies roepen en direct resultaat verwachten. Trico heeft geduld en begrip nodig, net als een gewonde hond wiens vertrouwen u moet verdienen, zij het een hele grote die misschien omvalt en u verplettert. Uiteindelijk is de band met dit unieke levensechte wezen echt – hij zou voor je sterven, jij ondankbare.
Hoe onhandig hij ook kan zijn, je mag blij zijn dat je hem hebt.
Dit artikel verscheen voor het eerst in PLAY magazine – abonneer u hier om te besparen op de coverprijs, exclusieve covers te ontvangen en het elke maand bij u thuis of op uw apparaat te laten bezorgen.