De mist in San Andreas is niet relevant – de setting zelf is de ster van de GTA-trilogie
Krediet: Rockstar
Door de kenmerkende mist te verwijderen, voelt San Andreas zoals het in de GTA-trilogie verschijnt veel kleiner aan dan je je herinnert. Als je naar het dak van de Los Santos-toren klimt – een kolossale, 94 verdiepingen tellende monoliet van kalksteen en graniet in de binnenstad van de stad – kun je zelfs kilometers ver kijken. In het westen strekken Flint County en Whetstone zich uit tot aan de oceaan, met het aangrenzende San Fierro dat zich noordwaarts langs de kust verspreidt. Tierra Robada omhelst de noordwestelijke hoek van de kaart, met de uitgestrekte zandvlakte van Bone County ertussen en de felle lichten van Las Venturas, het fictieve antwoord van de staat op Las Vegas, helemaal naar het oosten.
Niets van dit alles was zichtbaar vanaf hetzelfde uitkijkpunt in de originele game uit 2004, verborgen achter een dal van witte mist. Als zodanig hebben sommige ontevreden spelers geklaagd dat door het verwijderen van de mist die de beperkingen van de trekafstand van het origineel verborg, de kaart nu klein aanvoelt – dat deze weertruc de OG-sandbox veel groter deed aanvoelen en dus geloofwaardiger aanvoelde.
Daar kan ik niets tegenin brengen, de nieuwe San Andreas kan daardoor kleiner aanvoelen. Maar wat ik wil zeggen is dat de herwerkte landschappen en omgevingen van San Andreas — nu qua uiterlijk meer in lijn met GTA 5 — magnifiek zijn, en eigenlijk, door de kleine schaal van de kaart van dichtbij te zien, waardeer ik nu het meesterlijke tempo van Het missieontwerp van San Andreas meer dan ooit tevoren.
Hoog en droog #
Krediet: Rockstar
“De herwerkte kijk van Grove Street Games op de wildgroei van San Andreas is zo prachtig dat verdwalen niet altijd een slechte zaak is.”
Ondanks het aanbieden van een hangar vol vliegtuigen, om nog maar te zwijgen van een jetpack, als middel om de lucht te doorkruisen tegen het einde van de verhaalmodus, ontvouwt zoveel van San Andreas zich op grondniveau. Luchtgevechten tussen de wolken zijn misschien alledaags in GTA Online, maar bij gebrek aan een officiële online uitloper, slingert het grootste deel van het verhaal van San Andreas over de kaart eronder — met de klok mee vanaf het Grove Street-startpunt in het stedelijke Los Santos, naar de pastorale boondocks van Flint County, de pseudo-stad San Francisco van San Fierro, en later, de Las Venturas-aping, Las Venturas.
Tussendoor zijn er regelmatig ritten van en naar eerder bezochte gebieden, maar zonder enige vorm van snel reizen bij de hand, kan de rit van de ene stad naar de andere nog steeds als een reis aanvoelen. God helpe je als je met je auto belandt tussen de pijnbomen ten westen van Oram Bridge. Ik spreek uit ervaring: die tocht te voet terug naar de bewoonde wereld kan behoorlijk pijnlijk zijn.
Maar zelfs op die momenten is de herwerkte kijk van Grove Street Games op de wildgroei van San Andreas zo prachtig dat verdwalen niet altijd een slechte zaak is. Chaotische lancering, bugs en wankele karaktermodellen terzijde, de manier waarop de ontwikkelaar een wereld heeft heroverd die nu 17 jaar oud is met zowel frisheid als nostalgische eerbied is vrij opmerkelijk, en gewoon zich op het oude stampende terrein van Carl Johnson te bevinden is tot nu toe een van mijn favoriete dingen over de GTA-trilogie geweest.
Het gebruik van mist en regen als middel om niveaubelastingen en renders te maskeren was niet ongebruikelijk in het begin van de jaren 2000, met mensen als Silent Hill die weerseffecten rechtstreeks in hun verhalen weven, als een soort handigheid van de ontwikkelaar. En toen het verhaal van de game zich ontvouwde rond één centraal personage, bleven deze dingen meestal onopgemerkt. Omgekeerd, toen de Silent Hill HD Collection in 2012 op PS3 en Xbox 360 werd uitgebracht, bevatte het piekerige, dunne, bijna niet-bestaande mist die de buitenscènes volledig transformeerde. Destijds uitten fans van de originele games hun zorgen.
Krediet: Rockstar
Hier is het anders, want mist is natuurlijk niet ontworpen om sfeer op te bouwen of spanning op te bouwen. In San Andreas duwen vroege missies je systematisch naar nieuwe delen van de kaart, waar de actie strak en weloverwogen is. Dan word je uit de motorkap geschopt en in de stokken gedropt. Dan ben je terug in een nieuwere, grotere stad, waar je nieuwere connecties maakt in een echte montage-opwekkende, gangsterfilmachtige stijl. Het is doordacht en nauwgezet, en, mist of niet, maakt de gamewereld – en je opkomst, je val en je opkomst erin – des te geloofwaardiger.
Dit alles wordt, denk ik, versterkt door het feit dat veel gebieden in de kijk van het 3D-universum op San Andreas (in tegenstelling tot GTA 5’s HD Universe-inslag, die zich afspeelt in een opnieuw ontworpen San Andreas) zo gelijktijdig vergelijkbaar en verschillend zijn met GTA Online, dat ze de geest misleiden tot een vals gevoel van vertrouwdheid. Er is iets zo bevredigend aan het omlopen van een hoek, in de verwachting een herkenningspunt te zien waar je ontelbare keren naar hebt gekeken in GTA Online, om vervolgens een heel ander deel van de buurt te vinden bezaaid met zijn eigen bezienswaardigheden en bezienswaardigheden. Halverwege de jaren 2000 kende ik de oude San Andreas-kaart als mijn broekzak, en toch heb ik het gevoel dat ik voor het eerst dingen ontdek in de nieuwe en verbeterde GTA Trilogy-omgevingen — een idee dat vergelijkbaar is met hoe dromen vertrouwde vervormen mensen en plaatsen; waar dingen herkenbaar zijn, maar een klein beetje afwijkend.
GTA6 wanneer? #
(Afbeelding tegoed: Rockstar)LEES MEER
Krediet: Rockstar
Wat vindt de Grand Theft Auto-gemeenschap van de turbulente lancering van de GTA Trilogy?
Het onvermijdelijke nadeel hiervan is dat wanneer ik glimmende nieuwe, door Rockstar gemaakte locaties krijg om te (her)bezoeken, ik niet anders kan dan verlangen naar meer. Wie weet hoe de tijdlijn van GTA 6 er vandaag uitziet, maar als ik San Andreas, Vice City en GTA 3’s versie van Liberty City een nieuw likje verf zie krijgen, krijg ik zin in die gevoelens van ontzag, intriges en verlangen om te ontdekken dat alleen een nieuwe, onbekende zandbak kan bieden.
De wachttijd tussen GTA 3 en Vice City was iets minder dan 12 maanden. De kloof tussen Vice en San Andreas was ongeveer twee jaar; terwijl de afstand tussen San Andreas en GTA 4, naast een nieuwe consolegeneratie, ongeveer drie en een half jaar was. Vijf en een half jaar verstreken tussen GTA 4 en GTA 5 en zijn online tegenhanger GTA Online – waarvan de laatste twee nu over maar liefst drie console-generaties zijn gegaan. Als zodanig, afgezien van de Cayo Perico-update van vorig jaar, zwerven we nu al meer dan acht jaar rond op dezelfde kaart, met weinig om te suggereren dat nieuwe horizonten ergens in de buurt van de huidige zijn.
Dat is jammer, want het opnieuw bezoeken van San Andreas heeft me eraan herinnerd hoeveel er gaande is in een game die nu twee decennia oud is. GTA 4 markeerde de grootste sprong voor de serie vanuit technisch perspectief toen het de games in 2008 van het PS2- naar het PS3-tijdperk verplaatste, en hoewel het een donkerder, grimmiger verhaal vertelde, liet het enkele van de buitenschoolse activiteiten van zijn voorganger vallen. Bowlen met Roman was natuurlijk altijd (altijd) een optie, maar weg was het handhaven van je dagelijkse calorie-inname of het veranderen van je lichaamsbouw in de sportschool. Tattoos werden eveneens gedropt in GTA 4, maar verschenen weer in GTA 5, en met San Andreas die er nu zo mooi uitziet, en met zoveel opties om spelers bezig te houden tussen aanvallen van het verscheuren van de straten, voelt het vooruitzicht van een allesverslindende GTA 6 dichterbij dan ooit tevoren, ook al is dat in werkelijkheid niet zo.
Het is zeker niet zo dichtbij als de mistloze grenzen van San Andreas, gezien vanaf de hoogten van de Los Santos-toren. Maar als al het andere tussen die twee punten er zo prachtig uitziet, klaag ik niet.
Op zoek naar verzamelobjecten van San An? Schrijf onze GTA San Andreas Oysters*-locaties in Los Santos, San Fierro en Las Venturas op je kaart.*