De fotomodus van Mass Effect Legendary Edition legt de schoonheid van de grafische verbeteringen vast
(Afbeelding tegoed: EA)
Je hebt waarschijnlijk al gehoord dat Mass Effect Legendary Edition er goed uitziet – maar de puurste manier om van de bijgewerkte graphics te genieten, is door uren in de fotomodus door te brengen. Daar kun je je verdiepen in de bijgewerkte texturen en je vergapen aan de prachtig opnieuw uitgevoerde skyboxen. In de fotomodus kun je letterlijk even pauzeren om te zien hoeveel beter Mass Effect 1 eruitziet, van de scherpe, verblindend heldere Citadel tot het neon dat door de donkere hoeken van Chora’s Den snijdt.
Onze Mass Effect Legendary Edition-recensie laat zien hoe geweldig de trilogie eruitziet nu BioWare de graphics heeft bijgewerkt voor nieuwe generatie consoles en grafische kaarten. Wat het je niet vertelt, is dat het me bijna twee keer zo lang kostte om door Mass Effect 1 te komen, omdat ik urenlang heb geprobeerd om de perfecte foto te maken van een turian voor een kersenbloesemboom, of een getth die de ruimte in zweeft nadat Liara het sloeg met Singularity.
Mass Effect Legendary Edition ziet er prachtig uit, en er is geen betere lens om de schoonheid ervan te bekijken dan de fotomodus – vooral als het gaat om de planeten die je misschien hebt overgeslagen in je eerste Mass Effect 1-playthrough en de levendige en diverse inwoners van de Citadel .
De vergeten planeten van Mass Effect 1 #
(Afbeelding tegoed: EA)
Als je Mass Effect 1 vóór de Legendary Edition hebt gespeeld, heb je het verkennen van de planeten zonder hoofdmissies misschien overgeslagen. Met verschillende bezienswaardigheden op elke planeet en alleen de wankele Mako om je daar te krijgen, was het doorkruisen van planeten zoals Nepmos en Nodacrux meer een karwei dan wat dan ook.
Nu maken de bijgewerkte Mako-besturingselementen het echter een stuk makkelijker om een steile heuvel op te klimmen en krijg je minder tijd ondersteboven als een trieste ruimteschildpad en meer tijd om door wat nog grotendeels lege planeten te razen. Hoewel BioWare geen vulmiddel meer heeft toegevoegd aan deze doorkruisbare werelden, strekken de bijgewerkte graphics zich uit tot de skyboxen, die echt een lust voor het oog zijn.
Toen ik op de eerste planeet landde die geen deel uitmaakte van de hoofdcampagne (Eletania), gaf ik het team onmiddellijk de opdracht om de Mako te verlaten en een fotoshoot te beginnen. Het groene terrein steekt prachtig af tegen een onmogelijk blauwe lucht die bezaaid is met speldenprikken van sterrenlicht en bestreken met zachte witte cirruswolken. Een maan doemt op achter de wolken en een streep licht snijdt door de lucht vanaf de horizonlijn en omhoog. Hoewel de fotomodus van Mass Effect Legendary Edition niet baanbrekend is en geen bijzonder goede filters heeft, wordt de klus geklaard. Het gaat sowieso meer om het onderwerp dan om de apparatuur, vooral voor degenen onder ons die zich herinneren hoe Mass Effect 1 er in 2007 uitzag.
Afbeelding 1 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 2 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 3 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 4 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 5 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 6 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 7 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 8 van 8
(Afbeelding tegoed: EA)
Eletania markeert het begin van wat verandert in een expeditie van uren naar de vergeten planeten van Mass Effect 1, gezien door de lens van de virtuele camera. Op Nodacrux voel ik de jeuk van een fantoomallergie-aanval terwijl stuifmeel rond commandant Shepard zweeft. Ik heb bijna een half uur besteed aan het proberen vast te leggen van een specifieke blikseminslag op Ontarom, waar de blauwe lucht in tweeën wordt gesneden door onheilspellende cumulonimbuswolken. Op Klendagons maan, Presrop, stop ik en staar vol ontzag omhoog naar de droog ogende, levenloze beige planeet die dichtbij genoeg lijkt om aan te raken. Het is alsof je naar Arrakis staart vanaf een nabijgelegen maan in een Dune-roman.
Elke skybox in Mass Effect Legendary Edition is verfraaid, maar Mass Effect 1 is de enige game waarmee je planeten vrij te voet kunt verkennen, zodat je deze skyboxen vanuit elk mogelijk uitkijkpunt kunt zien. Ik merk dat ik probeer de ontzagwekkende luchten vast te leggen vanaf irritant moeilijk bereikbare plekken, terwijl ik mijn Mako koppig een heuvel op duw totdat ik eruit kan komen en met Shepard naar de afgrond van een rotsachtige klif kan lopen. Zoals je kunt zien, was het de moeite waard.
Burgers van de Citadel #
(Afbeelding tegoed: BioWare)
Het is niet alleen de steriele schoonheid van landschappen die worden versterkt door de digitale lens van de fotomodus, maar ook de intieme allure van de bewoners van het universum van Mass Effect. Meteen nadat ik op de Citadel ben geland, ben ik een beetje gevloerd door wat ik vind – het grimmige wit van het spelonkachtige plein en de spatten van fonteinen in de buurt. Ik maak een paar foto’s van de architectuur en de weelderige planten die het afwisselen, maar word onmiddellijk afgeleid door een eenzame asari die op een bank zit en uitkijkt op een kroganstandbeeld dat uit het water komt.
Ik plaats de camera achter haar en maak een foto, verwonderd over het witte schaalpatroon op haar hoofdkammen en hoe de saffier van haar huid afsteekt tegen haar mosterdkleurige jurk. Op een steenworp afstand van haar leunt een salariër tegen de reling van een brug met alle branie van een streetstyle-icoon uit New York City. “Kijk eens naar deze man!” Ik roep naar mijn lege appartement voordat ik opgewonden een paar foto’s maak. “Deze man is een legende!
Dan herinner ik me Chora’s Den en haast ik me daarheen om foto’s te maken van de asari-sekswerkers, die mijn interesse wekten, zelfs toen ik 17 was en in de kast zat. De diepe, sensuele tinten van de club weerkaatsen van hun azuurblauwe huid en ik verdwaal in het maken van foto’s van de dansers en hun toeschouwers. Een mensenpaar, de vrouw op de schoot van de man, fluistert heimelijk terwijl een asari vlak voor hen danst. Een danseres bovenop het verhoogde platform knielt, haar benen gespreid achter haar. De bijgewerkte texturen en belichting zien er geweldig uit, maar het is de gratis camera van de fotomodus waardoor iedereen op de Citadel zich echt voelt.
Afbeelding 1 van 8
(Afbeelding tegoed: Ea) Afbeelding 2 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 3 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 4 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 5 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 6 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 7 van 8
(Afbeelding tegoed: EA) Afbeelding 8 van 8
(Afbeelding tegoed: EA)
Ik spring even in Mass Effect 2 om de nieuwe Citadel te bezoeken, waar ik merk dat de glitch van de asari-handen blijft bestaan. Als ik eenmaal de hilariteit van een treurige asari die een mensenvleeskleurige hand op haar blauwe gezicht legt, te boven ben, begin ik foto’s te maken van de bewoners van de Citadel, die er in het vervolg nog beter uitzien. Een salariër en een mens staan rug aan rug bij tegenoverliggende koopmanskiosken, gegoten in neonblauw licht. Een asari en een turian hebben wat lijkt op een verhitte discussie in een stille tafel op de hoek van een bar. Vanachter de camera ben ik een soort Citadel-voyeur die in onwerkelijke levens gluurt die nog nooit zo echt hebben aangevoeld.
Als je van plan bent om voor de eerste keer in de trilogie te springen of om een volgend avontuur te beleven, zorg er dan voor dat je even de tijd neemt om de missie achter je te laten en de wereld en de personages om je heen te waarderen in de fotomodus. Mass Effect Legendary Edition ziet er prachtig uit, maar nooit mooier dan van achter de lens van een camera.